به گزارش همه مگ،بررسی ها نشان میدهد که بانک اهداف متجاوزان، نه مراکز نظامی، بلکه قلب تپنده شهرها، مراکز درمانی و مهدکودکها بوده است.
همه مگ در خبری نوشت:در ادامه، تحلیلی بر این فهرست سیاه و پیامدهای انسانی آن را میخوانید:
مراکز درمانی؛ خط مقدمی که به خون کشیده شد
شاید هولناکترین بخش این فهرست، تمرکز بر مراکز درمانی و اورژانس باشد. بیمارستانها که طبق قوانین بینالملل باید امنترین نقاط در هر بحرانی باشند، در صدر لیست اهداف قرار گرفتهاند:
در پایتخت: بیمارستانهای استراتژیکی نظیر بیمارستان قلب شهید رجایی، بیمارستان گاندی، بیمارستان خاتمالانبیاء و مراکز تخصصی تروما و سوختگی (مطهری).
در سایر استانها: بیمارستان ابوذر و بقایی در اهواز و بیمارستان حضرت ابوالفضل در میناب.
ناوگان امدادی: هدف قرار دادن پایگاههای اورژانس در چابهار، سراب، همدان و تهران، نشاندهنده تلاشی عامدانه برای فلج کردن سیستم امدادرسانی به مصدومان است.
کودکان و دانشآموزان؛ قربانیان معصوم جنگطلبی
تجاوز به حقوق کودکان در این فهرست به وضوح دیده میشود. حمله به مرکز نگهداری نوزادان آمنه در تهران، مهدکودک و مدارس هدایت و شهید محلاتی، عمق قساوت در انتخاب اهداف را نشان میدهد.
تراژدی در استان فارس با جان باختن ۱۸ کودک و نوجوان در یک سالن ورزشی در لامرد، سندی است که هیچ توجیه نظامی برای آن وجود ندارد.
بافت مسکونی و هویت تاریخی؛ شلیک به قلب زندگی
بسیاری از اهداف ذکر شده در مناطق پرجمعیت و بافتهای مسکونی واقع شدهاند که منجر به تلفات گسترده غیرنظامی شده است:
میدان نیلوفر تهران: با بیش از ۲۰ جانباخته غیرنظامی.
مراغه: با ۲۷ قربانی غیرنظامی در مناطق مسکونی.
سنندج و محلات تهران: (مرزداران، میدان سپاه و نارمک) که همگی از مناطق غیرنظامی و مسکونی به شمار میروند.
علاوه بر این، حمله به محدوده ارگ تاریخی رادیو و کاخ گلستان، نشاندهنده بیتوجهی کامل به میراث فرهنگی جهانی و هویت تاریخی یک ملت است.
اقتصاد عمومی و خدمات اجتماعی
بازار بزرگ تهران و بازار میدان بهارستان به عنوان قطبهای اقتصادی معیشت مردم، و سازمانهایی نظیر بهزیستی و هلال احمر که وظیفه حمایتی دارند، از این حملات در امان نماندهاند.
آسیب به بلوار میرداماد و زیرساختهای درمانی آن نیز در همین راستا ارزیابی میشود.
تحلیل نهایی: هدف، مرعوب ساختن جامعه مدنی است
کارشناسان معتقدند گستردگی اهداف از جنوب (چابهار و میناب) تا غرب (سنندج) و شمال (سراب و مراغه) و تمرکز ویژه بر پایتخت، نشان میدهد که این حملات نه با هدف نظامی، بلکه با هدف ایجاد رعب و وحشت در میان غیرنظامیان و تخریب روحیه ملی طراحی شدهاند.
این فهرست که شامل ۳۳ نقطه کلیدی از جمله مدارس، بیمارستانها و نمادهای تاریخی است، سندی گویا از «جنایت جنگی» است که لزوم پیگیریهای حقوقی در مجامع بینالمللی را بیش از پیش نمایان میکند.
صیانت از خونهای پاک ریخته شده در بیمارستانها و مدارس، امروز وظیفهای است که بر دوش تمامی نهادهای حقوق بشری سنگینی میکند.
۲۳۳۲۱۷
